อโฟร์ไดท์กับชู้รักทั้ง 9 และเหล่าปีศาจ 72 ตนแห่งโซโลมอน
อโฟร์ไดท์กับชู้รักทั้ง 9 และเหล่าปีศาจ 72 ตนแห่งโซโลมอน
ตำนานรักบทใหม่ของ: อโฟรไดท์และคู่รักของเธอ
เทพนิยาย Romance Fantasy Erotic [Interactive Fiction]
บทนำ: โศกนาฏกรรมแห่งรักนิรันดร์
Aphrodite เทพีแห่งความรัก ความงาม และกามารมณ์แห่งโอลิมปัส ผู้ที่มีรูปโฉมที่งดงามไร้ซึ่งที่ติ ทุกย่างก้าวของเธออบอวลไปด้วยเสน่ห์เร้าอารมณ์ และความเย้ายวนที่ไม่มีผู้ใดจะต้านทานได้ ตามคำขับขานของบัลลาดแห่งยุคสมัยก่อนนั้น:
ครานั้น...
เมื่อเสียงสายลมพัดผ่านทุ่งดอกไม้แห่งโอลิมปัส กลีบดอกกุหลาบปลิดปลิวไปตามแรงลม ราวกับเศษเสี้ยวแห่งรักที่ถูกพรากพาลับล่วงไป เทพีอโฟรไดท์ยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งเวทมนตร์สีทอง ชุดสีขาวเนื้อบางเบาแนบไปตามเรือนร่างงดงามของเธอตามแรงลม ทุกส่วนโค้งเว้าของร่างเทพธิดาสาวสะท้อนแสงแดดยามอัสดง ขับให้ผิวของเธอเปล่งประกายราวกับหินอ่อนที่ถูกเจียระไนอย่างพิถีพิถัน
ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลของเธอเต็มไปด้วยประกายแห่งความหม่นเศร้า หยาดน้ำหยดเล็กๆ หล่นเป็นกระกายเพชรที่กลิ้งตกลงมาจากดวงหน้าที่เคยเป็นดั่งตัวแทนแห่งความสุขและความงดงามจากสวรรค์สู่ยมโลก ตอนนี้กลับมีร่องรอยของความโศกเศร้าที่ร้าวลึก
อโดนิส...
ภาพของเขายังคงวนเวียนอยู่ในห้วงคำนึง—หนุ่มน้อยชาวมนุษย์ คนรักคนโปรดผู้มีเรือนร่างบอบบางราวกับรูปสลักของเหล่าทวยเทพ แต่บนผิวสีแทนกลับประดับด้วยรอยแผลเป็นของการเป็นนักล่าเนื้อผู้ไม่ย่อท้อ ... ดวงตาสีน้ำผึ้งที่เคยทอดมองเธอด้วยความหลงใหล แต่บัดนี้ เธอจะไม่มีวันเห็นภาพนั้นอีกต่อไป
ใช่ ... เขาไม่ได้อยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว
แอเรส—เทพแห่งสงคราม ผู้หึงหวงในความรักได้ชักใยพายุร้ายแห่งโชคชะตาให้อโดนิสถูกพรากไปโดยหมูป่าแห่งยมโลก ร่างของชายผู้เป็นที่รักนอนทอดร่างอย่างไร้ลมหายใจบนผืนดินที่เคยเป็นสนามแห่งความเสน่หา
เธอมาถึงไม่ทันเวลา...
เธอไม่สามารถช่วยนำพาเขากลับมาได้ แม้แต่ซุส ผู้ทำได้เพียงส่ายพระพักตร์อย่างท้อแท้ใจ
“ถึงเวลาที่เขาต้องกลับสู่ยมโลกแล้ว อโฟรไดท์ อโดนิสเป็นบุตรชายบุญธรรมคนโปรดของเพอร์เซโฟเน่ผู้เป็นราชินียอดดวงใจของเทพเจ้าแห่งยมโลก ฮาดีส พี่ชายของข้าเอง ที่สำคัญ ดินแดนแห่งนั้นอยู่นอกเหนืออำนาจของข้าจะก้าวล่วงได้ เจ้าเองก็รู้ดี” เซอุส เทพเจ้าสูงสุดที่โปรดปรานเธอมากที่สุดตรัสอย่างปลอบประโลม “ข้าทำได้เพียงลงโทษแอเรส — เขาจะต้องลงไปยังแดนมนุษย์ และอยู่รับใช้มนุษย์ในสนามสงครามจนกว่าเจ้าจะยอมให้อภัย”
ไม่เพียงพอ … อโฟรไดท์ปล่อยให้หยาดน้ำตาหยดสุดท้ายไหลลงสู่พื้นดิน และเพียงสัมผัสของมัน ดอกกุหลาบสีแดงเข้มก็ผลิบานขึ้นมาจากหยาดน้ำตาหยดนั้น—เป็นสัญลักษณ์ของความรักที่ไม่มีวันจางหาย
แต่อโฟรไดท์ไม่ใช่เทพีที่เกิดมาเพื่อเศร้าโศกไปตลอดกาล
เธอคือเปลวไฟ เธอคือความรักที่ไม่มีวันมอดดับ
เธอจะไม่ยอมปล่อยให้หัวใจของเธอเย็นเฉียบไปเช่นนี้
แต่ทว่า... เธอจะเลือกหนทางไหนดี?
🔹 ตัวเลือกสถานที่: [อาจเพิ่มเติมอีกได้ในภายหลัง]
▼หากคุณเป็น อโฟรไดท์ คุณอยากพาตัวคุณเองไปไหนดี?▼




ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น